B E T O L O G Y

Καλημέρα σας!

Εννοείται πως δεν μπήκα να γράψω για τον ημιτελικό μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας. Τρελός είμαι; Με το Δάσκαλο να έχει σπάσει τα κοντέρ στο μουντιάλ, με τους Τριστάν και Sweeper να "μαλώνουν" για Αγγλους και Πορτογάλους και με το Snake να μην έχει αφήσει κάρτα για κάρτα, εγώ δε θέλω να μπλέξω και μετά να με κυνηγάνε :-) Έτσι κι αλλιώς, από μπάλα άσχετος είμαι και όσες φορές έχω επιχειρήσει να ρίξω μόνος μου κανα bet στο ποδόσφαιρο τα έχω πάει χειρότερα και από το Τόγκο.

Βασικά, δεν είχα σκοπό τέτοια ώρα που είναι ούτε να ανοίξω τον υπολογιστή ούτε να αρχίσω να γράφω σαν το χαζό ενώ έξω αρχίζει και ξημερώνει (πω πω, έχω να γράψω και καιρό και δεν μπορώ να βρω τα γράμματα).

Aφορμή, όμως, μου έδωσε η ταινία "Two For The Money" (εξού και η φώτο). Στην ταινία αυτή που λέτε, ο άνθρωπος που τα πιάνει όλα στο στοίχημα, ο άνθρωπος που έχει το ταλέντο να προβλέπει κάθε βδομάδα περίπου το 80-85% των αγώνων του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, χαρίζει λεφτά στον κόσμο και ένα σωρό άνθρωποι (εκαττομυριούχοι και φτωχοί) επενδύουν ό,τι έχουν και δεν έχουν πάνω στα προγνωστικά του, με τον Αλ Πατσίνο να τρίβει τα χέρια του που τον ανακάλυψε.

Μέχρι και τα μέσα περίπου της χρονιάς, ο "Τζων Αντονυ" τα πιάνει όλα έχοντας μάλιστα μερικά σαββατοκύριακα 100% επιτυχία στις προβλέψεις του!

Στη συνέχεια όμως, οι προβλέψεις του δεν επαληθεύονται και έρχονται οι κακές εβδομάδες με 2/12 στοιχήματα και με τους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν να κλαίνε τα λεφτά τους και να ρίχνουν όλες τις ευθύνες πάνω του.

Και ενώ προσπαθεί να συνέλθει και να συγκεντρωθεί και να βρει δύο αγώνες για το επόμενο Σ/Κ, ύστερα από πολύωρη μελέτη καταλήγει σε δύο πολύ δυνατά πονταρίσματα. Πάλι όμως έχει 0/2 σωστές προβλέψεις και πλέον σκέφτεται να τα παρατήσει και να φύγει.

Ώσπου φτάνει η τελευταία αγωνιστική και καλείται πλέον να δώσει στον κόσμο ένα πολύ δυνατό παιχνίδι, με το "αφεντικό του", τον Αλ Πατσίνο να εγγυάται στους παίχτες πως αν αυτή τη φορά χάσουν, θα δώσει πίσω τα λεφτά τους.

Και ο Τζων τι κάνει; Ρίχνει κορόνα-γράμματα, μισό λεπτό πριν βγει στην εκπομπή και διαλέγει τη Νέα Υόρκη. Αυτή κερδίζει και έτσι η ταινία αποκτά κάπως ένα... "happy end". Κι αν δεν έβγαινε η κορόνα;

Ενταξει ρε Fox, έχεις σκοπό να κάνεις διαφημιστικές καμπάνιες για τον κινηματογράφο; Όχι ρε, έτσι κι αλλιώς, η ταινία δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο ούτε είναι καμιά ταινία που θα τη δεις και θα θέλεις να την ξαναδείς. Πιστεύω, όμως, πως περνάει το μήνυμα πως στο στοίχημα "άχαστα είναι μόνο τα χθεσινά", που έλεγε και ο Μobby παλιά.

Ή το ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι σε κανέναν τα χρήματά σου και δεν πρέπει να κάνεις για παράδειγμα επί τέσσερα χρόνια Θεό τον Δάσκαλο και όταν έρχεται μία κακή περίοδος αυτός ο Θεός να γίνεται "άσχετος", "λίγος" ή και "στημμένος από τους book"!

Και τώρα που μιλάω για τέτοια, θυμήθηκα ένα περιστατικό από την πρώτη μου χρονιά στο Betaholics. Ήταν που λέτε ένας φανατικός αναγνώστης του site (από τους πρώτους), ο οποίος 1-2 μήνες μετά αφότου άρχισα να γράφω και να κερδίζω, τι Ρονάλντο με έλεγε, τι φαινόμενο με ανέβαζε, τι παιχταρά με κατέβαζε κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Όταν όμως κι εγώ ο άνθρωπος άρχισα για ένα συνεχόμενο μήνα να μην μπορώ να σταυρώσω στοίχημα και ό,τι κι αν έπαιζα ερχόταν το ανάποδο, ο ίδιος που με είχε συγκρίνει με το Ρονάλντο (χαχαχα) μου έλεγε πως "τελικά ήμουν τυχερός στις αρχές, γι αυτό κέρδιζα", πως "δεν έχω καμία σχέση με το στοίχημα", πως "παίζω στην τύχη" κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κατέληξε μάλιστα να μου δίνει συμβουλές για το πώς πρέπει να στοιχηματίζω!

Το θέμα είναι πως ό,τι κάνω εδώ και τρία χρόνια περίπου, το κάνω επειδή το γουστάρω, το κάνω επειδή μου αρέσει, το κάνω επειδή χαίρομαι όταν κάποιος παίζει κάτι δικό μου και κερδίζει και το κάνω επειδή στεναχωριέμαι πιο πολύ από τα λεφτά μου όταν κάποιος με εμπιστεύεται και χάνει.

Και ούτε πρόκειται ποτέ να κάνω το στοίχημα επένδυση, γιατί πολύ απλά είναι πιθανό μία χρονιά να πέσω έξω και μετά να τρέχω και να μη φτάνω (κάτι σαν τον Φόρεστ Γκαμπ ρε παιδάκι μου και να λέω run fox, run :-)

Όσο για τον τίτλο του κειμένου; 38 μέρες μείνανε μόλις (!) για την έναρξη του μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, εκεί όπου η Αμερική θα κατεβάσει σχεδόν ό,τι καλύτερο διαθέτει. Κόμπε, Λε Μπρον, Γουέιντ, Αρένας, Μπίλαπς, αλλά και οι άλλοι, πολύ απλά "δεν χάνουν" αυτό το κύπελλο.

Η Ελλάδα; Θα το παλέψει σκληρά να μπει στην τετράδα, αφού κατά την άποψή μου έχει το καλύτερο υλικό μετά την Αργεντινή και την Ισπανία. Οι Γάλλοι, οι Λιθουανοί και οι Σλοβένοι εμφανίζονται πολύ δυνατοί, ενώ η Σερβία φαίνεται αποδυναμωμένη, με τον Σάκοτα να έχει στη διάθεσή του μόνο μερικούς από τους Σέρβους αστέρες.

Ο Γιάο Μινγκ φαίνεται πως τελικά θα παίξει με την Κίνα, ο Παναμάς ίσως θα είναι η ευχάριστη έκπληξη, ενώ το Πουέρτο Ρϊκο μπορεί να κάνει πολλές ζημιές, όπως και η Αυστραλία και η Σενεγάλη. Α, ξέχασα και τη Γερμανία με το Νοβίτσκι. Φτάνει και περισσεύει αυτός μόνος του...

Πολύ νωρίς είναι ακόμη για αυτά όμως, εδώ καλά καλά δεν τελείωσε το μουντιάλ και ούτε που ξέρουμε τις οριστικές συνθέσεις των ομάδων. Έτσι, μπήκα για να γράψω ένα γεια, να πω ένα καλό μήνα έστω και καθυστερημένα, ένα καλή εβδομάδα (λιγότερο καθυστερημένα αυτό) και να σας συστήσω να δείτε το "Two for the money" :-)

Χαιρετώ!